نه تو می مانی و نه اندوه
و نه هیچکدام از مردم این آبادی...
به حباب نگران لب یک رود قسم،
و به کوتاهی آن لحظهی شادی که گذشت،
غصه هم می گذرد،
آنچنانی که فقط خاطرهای خواهد ماند...
لحظهها عریانند،
به تن لحظهی خود
جامهی اندوه مپوشان هرگز.
سهراب سپهری
کلمات کلیدی :
